Samenleving tegen de Staat: Principes van Democratisch Confederalisme
DEMOCRATISCHE AUTONOMIE – II
Abdullah ÖCALAN
6 - Morele en Politieke Samenleving, Verzet en “Geschiedenis is Nu”
In de geschiedenis hebben lokale en regionale autonomiepolitieke vormen altijd bestaan en hebben zij een belangrijke rol gespeeld bij het voortbestaan van de morele en politieke samenleving. Over zeer uitgestrekte gebieden van de aarde—met name bergen, woestijnen en bosrijke streken—hebben volkeren en naties die leefden als stammen, clans, dorps- en stedelijke gemeenschappen, voortdurend verzet getoond tegen de krachten van de beschaving met politiek van autonomie en onafhankelijkheid. Daarom zeggen wij dat in de geschiedenis vooral een democratisch-confederale traditie overheerst. Gedurende de beschavingsgeschiedenis was de dominante neiging niet onderwerping, maar verzet. Als dat niet zo was, zou de wereld op het faraonische Egypte lijken. Zonder te beseffen dat er geen enkele menselijke localiteit of regio is achtergebleven zonder verzet en politiek, kunnen we de geschiedenis niet correct interpreteren. Als de volkeren van Latijns-Amerika, Afrika en Azië vandaag nog steeds weerstand bieden met al hun kleuren en culturen, betekent dit dat hun geschiedenis ook zo is—want geschiedenis “is nu”.
7 - Het Sociale Leven Staat Dichter bij Confederalisme: Een Kader voor Samenleven
Het sociale leven staat dichter bij confederalisme.
Zoals vaak gebeurde tussen beschavingskrachten en democratische krachten, kunnen ook de krachten van kapitalistische moderniteit en democratische moderniteit vreedzaam naast elkaar leven op basis van het erkennen van elkaars bestaan en identiteit en het erkennen van democratische autonome besturen. Onder deze voorwaarden kunnen binnen en buiten de grenzen van de natiestaat democratisch-confederale politieke formaties en natiestaatformaties vreedzaam samen bestaan. Democratisch confederalisme heeft het potentieel om de negatieve gevolgen van het natiestaatsysteem te overstijgen en is tevens het meest geschikte instrument om de samenleving te politiseren. Het is eenvoudig en toepasbaar. Elke gemeenschap, etniciteit, cultuur, religieuze gemeenschap, intellectuele beweging, economische eenheid, enz. kan zichzelf als politieke eenheid autonoom structureren en uitdrukken. Begrippen als federatie, autonomie en “zelf-zijn” moeten binnen dit kader en deze reikwijdte worden beoordeeld.
8 - Principes van Democratisch Confederalisme: Van Meerlagige Politieke Structuur tot Zelfverdediging
Wanneer we deze situatie in acht nemen, kunnen we het volgende zeggen over democratisch confederalisme:
• Democratisch confederalisme staat open voor verschillende en meerlagige politieke formaties. Horizontale en verticale politieke formaties zijn noodzakelijk vanwege de complexe structuur van de bestaande samenleving. Het houdt centrale, lokale en regionale politieke formaties in evenwicht bijeen. Omdat elk op concrete omstandigheden reageert, staat een pluralistische politieke structuur dichter bij het vinden van de meest juiste oplossingen voor maatschappelijke problemen. Dat culturele, etnische en nationale identiteiten zich via politieke formaties kunnen uitdrukken is hun meest natuurlijke recht—of beter gezegd, een vereiste van de morele en politieke samenleving. Of het nu gaat om de natiestaat, republiek of burgerlijke democratieën, het staat open voor principiële compromissen met staatskundige tradities. Op basis van principiële vrede kan men samenleven.
• Democratisch confederalisme steunt op de morele en politieke samenleving. Het ziet sjabloonmatige pogingen tot een “project-samenleving”—kapitalistisch, socialistisch, feodaal, industrialistisch, consumptief, gebaseerd op sociale ingenieurs—binnen het bereik van kapitalistische monopolies. Zo’n samenleving bestaat in wezen niet; haar propaganda wel. Samenlevingen zijn in de kern politiek en moreel. Economische, politieke, ideologische en militaire monopolies zijn apparaten die deze basisnatuur aantasten in de jacht op meerwaarde—zelfs op maatschappelijke schattingen/tributen. Op zichzelf hebben ze geen waarde. Zelfs revolutie kan geen nieuwe samenleving scheppen. Revoluties kunnen alleen een positieve rol spelen als operaties om het uitgeholde en verouderd gemaakte morele en politieke weefsel van de samenleving weer in zijn oorspronkelijke functie te herstellen. De rest wordt bepaald door de vrije wil van de morele en politieke samenleving.
• Democratisch confederalisme berust op democratische politiek. In tegenstelling tot het strak gecentraliseerde, rechtlijnige en bureaucratische bestuursbegrip van de natiestaat, realiseren alle maatschappelijke groepen en culturele identiteiten zelfbestuur via politieke formaties die hen uitdrukken. Bestuur functioneert op verschillende niveaus niet via benoeming maar via gekozen bestuurders. Essentieel is het vermogen tot raden/vergaderingen en deliberatie. Willekeurig bestuur is ongeldig. Van de algemene centrale coördinatieraad (vergadering, commissie, congres) tot lokale raden wordt democratisch bestuur en toezicht op maatschappelijke zaken gerealiseerd via een bundel van multi-gestructureerde organen die passen bij elke groep en cultuur en die eenheid in verscheidenheid zoeken.
• Democratisch confederalisme is gebaseerd op zelfverdediging. Niet als militair monopolie, maar als zelfverdedigingseenheden onder strikte controle van democratische organen, afgestemd op de interne en externe veiligheidsbehoeften van de samenleving. Hun taak is de democratisch-politieke wil als vrije en op verschillen gebaseerde, egalitaire besluitstructuur in de morele en politieke samenleving effectief te maken; en interventies van krachten die die wil van binnenuit of van buitenaf ondermijnen, blokkeren of vernietigen, te neutraliseren. De commandostructuur staat onder dubbel toezicht—van zowel democratische politieke organen als de leden van de eenheden zelf—en kan indien nodig gemakkelijk worden gewijzigd via wederzijdse voorstellen en goedkeuringen.
• In de democratisch-confederale organisatie is er geen plaats voor hegemonie in het algemeen en ideologische hegemonie in het bijzonder. Het hegemonische principe geldt voor klassieke beschavingen. In democratische beschavingen en moderniteit wordt niet tolerant gekeken naar hegemonische machten en ideologieën. Wanneer zij de grenzen van verschillende expressie en democratisch bestuur overschrijden, worden ze geneutraliseerd via zelfbestuur en vrijheid van meningsuiting. Bij collectief beheer van maatschappelijke zaken zijn wederzijds begrip, respect voor uiteenlopende voorstellen en trouw aan democratische besluitprincipes noodzakelijk. Hoewel de bestuursmentaliteit van klassieke beschaving, kapitalistische moderniteit en de natiestaat vaak samenvalt, zijn er grote verschillen en tegenstellingen met de bestuursmentaliteit van democratische beschaving en democratische moderniteit. Ideologische hegemonie is dan ook uitgesloten. Pluralisme geldt ook tussen verschillende opvattingen en ideologieën. Bestuur heeft geen behoefte aan ideologische camouflage om zichzelf te versterken. Het heeft daarom geen behoefte aan nationalistische, religieuze, positivistisch-scientistische of seksistische ideologieën en verzet zich tegen het vestigen van hegemonie. Zolang het de morele en politieke structuur van de samenleving niet uitholt en niet naar hegemonie streeft, heeft elke visie, gedachte en overtuiging het recht om vrij te worden geuit.
• De democratisch-confederale organisatie is, tegenover het VN-achtige eenheidsbegrip van natiestaten onder controle van een super-hegemonische macht, voorstander van een Wereld Democratische Confederale Unie van nationale samenlevingen. Het verenigen van veel bredere gemeenschappen—zowel kwantitatief als kwalitatief—in een Wereld Democratische Confederatie volgens criteria van democratische politiek is noodzakelijk voor een veiligere, vreedzamere, ecologische, rechtvaardige en productieve wereld.
• Democratisch confederalisme is niet, zoals vaak wordt gedacht, een bestuursvorm die uitsluitend eigen is aan onze tijd. Het is een systeem dat in de geschiedenis met groot gewicht aanwezig is geweest. Geschiedenis is in die zin niet centraal-statelijk maar confederaal. De staatsvorm werd bekend omdat zij sterk geformaliseerd is. Maar het maatschappelijke leven staat dichter bij confederalisme. De staat beweegt altijd richting centralisme omdat hij de belangen van de machtsmonopolies waarop hij steunt centraal stelt; anders kan hij die belangen niet beschermen. Alleen een zeer strak centralisme kan die zekerheid bieden. In confederalisme geldt het omgekeerde. Omdat het niet op monopolies maar op de samenleving is gebaseerd, moet het centralisme zoveel mogelijk vermijden. Omdat samenlevingen niet homogeen zijn (één massa), maar bestaan uit vele gemeenschappen, instellingen en verschillen, voelt het de noodzaak hun samenhang in een gezamenlijke harmonie te waarborgen en te beschermen. Daarom leidt een te sterk gecentraliseerd bestuur vaak tot explosies; de geschiedenis kent talloze voorbeelden. Democratisch confederalisme wordt daarentegen vaker geleefd omdat het geschikt is voor elke gemeenschap, instelling en verschil om zichzelf te weerspiegelen. Dat het geen zeer bekend systeem is, komt door de hegemonische structuur en ideologie van het officiële bestaan. Ook zonder officiële definitie zijn samenlevingen historisch gezien in wezen confederalistisch.
Wordt vervolgd…